|
شنبه روز بدي بود
روز بي حوصلگي
وقت خوبي که مي شد
غزلي تازه بگي
ظهر يکشنبه ي من
جدول نيمه تموم
همه خونه هاش سياه
روي خونه جغد شوم
صفحه کهنه ي يادداشتاي من
گفت دو شنبه روز ميلاد منه
اما شعر تو ميگه که چشم من
تو نخ ابره که بارون بزنه
آخ...اگه بارون بزنه
آخ...اگه بارون بزنه
غروب سه شنبه خاکستري بود
همه انگار نوک کوه رفته بودن
به خودم هي زدم از اينجا برو
اما موش خورده شناسنامه ي من
عصر چهارشنبه ي من
عصر خوشبختي ما
فصل گنديدن من
فصل جون سختي ما
روز پنج شنبه اومد
مثل سقاهک پير
رو نوکش يه چيکه آب
گفت به من بگير بگير
...
جمعه حرف تازه اي برام نداشت
هرچي بود بيشتر از اينها گفته بود
|
