جنگ جهاني اول مثل بيماري وحشتناکي، تمام دنيا رو گرفته بود. يکي از سربازان به محض اين که ديد دوست تمام دوران زندگي اش در باتلاق افتاده و در حال دست و پنجه نرم کردن با مرگ است، از مافوقش اجازه خواست تا براي نجات دوستش برود و او را از باتلاق خارج کند. مافوق به سرباز گفت: اگر بخواهي مي تواني بروي، اما هيچ فکر کردي اين کار ارزشش را دارد يا نه؟ دوستت احتمالا ديگه مرده و ممکن است تو حتي زندگي خودت را هم به خطر بيندازي! حرف هاي مافوق، اثري نداشت، سرباز اينطور تشخيص داد كه بايد به نجات دوستش برود. اون سرباز به شکل معجزه آسايي توانست به دوستش برسد، او را روي شانه هايش کشيد و به پادگان رساند. افسر مافوق به سراغ آن ها رفت، سربازي را که در باتلاق افتاده بود معاينه کرد و با مهرباني و دلسوزي به دوستش نگاه کرد و گفت: من به تو گفتم ممکنه که ارزشش را نداشته باشه، خوب ببين اين دوستت مرده! خود تو هم زخم هاي عميق و مرگباري برداشتي! سرباز در جواب گفت: قربان البته كه ارزشش را داشت. افسر گفت: منظورت چيه که ارزشش را داشت!؟ مي شه بگي؟ سرباز جواب داد: بله قربان، ارزشش را داشت، چون زماني که به او رسيدم، هنوز زنده بود، نفس مي كشيد، اون حتي با من حرف زد! من از شنيدن چيزي که او بهم گفت الان احساس رضايت قلبي مي کنم. اون گفت: جيم ... من مي دونستم که تو هر طور شده به کمک من مي آيي!!! ازت متشكرم دوست هميشگي من!!
در نیست راه نیست شب نیست ماه نیست نه روز و نه افتاب ما بیرون زمان ایستاده ایم با دشنه ی تلخی در گرده هامان هیچ كس با هیچ كس سخن نمیگوید كه خاموشی به هزار زبان در سخن است در مردگان خویش نظر میبندیم با طرح خنده ای و نوبت خود را انتظار میكشیم بی هیچ خنده ای!
